دفتر نقاشيمو برداشتم بازش كردم توش پر بود از نقاشي هاي جور وا جور كه هر كدوم قسمتي از وجود منو كشيده بود قسمتي از تفكرم هنوز آخر دفترم چند صفحه اي براي نقاشي جا بود منم مدادمو برداشتم و از اولين صفحه سفيد شروع كردم....چشمامو بستم و به محبت و عشق با تو فكر كردم وقتي چشامو باز كردم ديدم يه قلب خوشگل تو دفترم كشيدم...درفترمو ورق زدم و دوباره چشمامو بستم و به خاطرات زيبايي كه باهات داشتم فكر كردم وقتي چشامو باز كردم ديدم خودمو كشيدم كه دارم از پشت ميله هاي زندان به يه باغ پر از گل نگاه مي كنه ورق زدم....دوباره چشمامو بستم و اين دفعه به تو فكر كردم وقتي چشامو باز كردم ديدم يه فرشته خوشگل كشيدم كه با يه لبخند قشنگ داره به من نگاه مي كنه بهش لبخند زدم و دفترمو ورق زدم....ايندفعه به رسيدن به تو فكر كردم اما همين كه خواستم چيزي بكشم نوك مدادم شكست...

          من به تو نمي رسم اي همه خوبي من

                            تو نه دور مي شي نه نزديك به پاي چوبي من

هر کسی دوتاست .
و خدا یکی بود .
و یکی چگونه می توانست باشد ؟
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
اما کسی نداشت ...
و خدا آفریدگار بود .
و چگونه می توانست نیافریند .
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .
 
و با نبودن چگونه توانستن بود ؟
و خدا بود و با او عدم بود .
و عدم گوش نداشت .
حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
و حرفهایی است برای نگفتن ...
حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .
 
و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...

و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .
درونش از آنها سرشار بود .
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟
و خدا بود و عدم .
جز خدا هیچ نبود .
در نبودن ، نتوانستن بود .
با نبودن نتوان بودن .
 
و خدا تنها بود .
هر کسی گمشده ای دارد .
و خدا گمشده ای داشت ...     
  

  اي عشق من

 تا وقتي كه تو هستي، تا لحظه اي كه ياد تو در خاطر من جاريست!

       تا زماني كه دستهاي گرمت همراه دستاي خسته ي منه!

تا وقتي كه نگاهت تنها پناهگاه و تكيه گاه نگاه سرگردان منه!

      تا زماني كه تو همسفر جاده زندگي من هستي!

تا وقتي كه شونه هاي تو امن ترين جاي دنياست براي من!

چوگل هردم به بويت جامه برتن                      کنم چاک ازگريبان تابه دامن 

 تنت راديدگل گويي که درباغ                         چومستان جامه رابدريدبرتن

بياراي شمع اشک ازچشم خونين                     که شدسوزدلت برخلق روش

مسکن کزسینه ام اه جگرسوز                        برایدهم چودوداراه دین                                            

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد.
باغ صد خاطره خنديد ،عطر صد خاطره پيچيد.

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم.
پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم.
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم.
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو به من گفتي :
از اين عشق حذر كن!
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب ، آئينه عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!
تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم :‌
حذر از عشق؟
ندانم!
سفر از پيش تو؟‌
هرگز نتوانم!
روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم،
تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم.
باز گفتم كه: تو صيادي و من آهوي دشتم.
تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم.
حذر از عشق ندانم.
سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم…!

اشكي ازشاخه فرو ريخت.
مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!
اشك در چشم تو لرزيد.
ماه بر عشق تو خنديد،
يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم.
پاي در دامن اندوه كشيدم.
نگسستم ، نرميدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!
بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم؟

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد